Włókno celulozowe potocznie nazywanym wiskozą jest włóknem sztucznym pozyskiwanym z naturalnego polimeru, którym jest celuloza. Celulozę wyodrębnia się z naturalnych surowców roślinnych, odrzucając w procesie otrzymywania substancje towarzyszące celulozie w roślinach. Stąd pod nazwą celuloza rozumie się określony związek chemiczny. Natomiast surowiec, który otrzymuje do przerobu fabryka włókien celulozowych czy papieru z chemicznego punktu widzenia nie jest celulozą, bowiem zawiera w swoim składzie szereg domieszek takich jak ligniny, woski, tłuszcze, składniki mineralne i inne – nazywany jest masą celulozową, bądź pulpą.
Źródła pozyskiwania celulozy:
- bawełna – ok. 91%
- drewno – ok. 50%
- słoma, trzcina – ok. 30%
Produkcja włókien celulozowych opiera się na dwóch metodach: bezpośredniej z zastosowaniem bezpośredniego rozpuszczalnika oraz z użyciem pochodnej celulozy. Pochodna celulozy wytwarzana jest po aktywacji celulozy, rozpuszczana i wytłaczana do kąpieli koagulacyjnej, gdzie regenerowana jest czysta celuloza.
Włókna celulozowe pozostają nieustannie ważnym surowcem dla przemysłu włókienniczego. 90% całkowitej ilości wytwarzanych włókien celulozowych stanowią włókna wiskozowe. Ze względów ekologicznych (duża ilość szkodliwych ścieków, gazów i innych odpadów) i ekonomicznych poszukuje się cały czas alternatywnych metod wytwarzania włókien celulozowych.
Włókna typu Lyocell
- Najpoważniejsza alternatywa dla ponad stuletniej już technologii wiskozowej, charakteryzującej się niską elastycznością i dużym obciążeniem dla środowiska naturalnego, głównie ze względu na emisję do atmosfery dwusiarczku węgla, siarkowodoru i dwutlenku siarki oraz ze względu na wydalane do ścieków duże ilości związków cynku.
- Technologia ta jest zwartym zamkniętym procesem o dużej wydajności i co ważne, w pełni ekologicznym, spełniającym wymogi Unii Europejskiej oraz potrzeby XXI wieku. Włókna wytworzone według tej technologii pojawiły się po raz pierwszy na rynku w 1992 roku jako produkt firmy Courtaulds z Mobil (Alabama, USA)
- Podstawą technologii wytwarzania włókien Lyocell jest zastosowanie N-tlenku N-metylomorfoliny (NMMO) jako bezpośredniego organicznego rozpuszczalnika
Z ekologicznego punktu widzenia przewaga technologii NMMO nad technologią wiskozową wynika przede wszystkim z możliwości regeneracji rozpuszczalnika NMMO, który odzyskuje się w około 98-99,5% i zawraca do obiegu.
Włókna wiskozowe charakteryzują się:
- wysoką higroskopijnością,
- miłym dotykiem,
- niską wytrzymałością na mokro,
- dobre przewodnictwo cieplne,
- dobry transport wilgoci – schnie szybciej niż bawełna.
Włókna celulozowe mogą byś produkowane jako cięte oraz ciągłe tzw. jedwab. Włókna wiskozowe ciągłe – jedwab wiskozowy przypominają jedwab naturalny dzięki ich delikatności, połyskowi oraz dobrym własnością higieniczną mogą godnie go zastępować. W przeciwieństwie do jedwabiu mają większą odporność na promieniowanie UV, ale gorsza wytrzymałość.
Wiskoza może być stosowana do:
- artykułów higienicznych,
- artykułów gospodarstwa domowego,
- odzieży – przędze z włókien ciętych oraz jedwabie: tkaniny, dzianiny,
- elementy wyposażenia wnętrz
- dodatki: sznurki, chwosty, tasiemki,
- dzięki odpowiednim dodatkom może również być stosowana w odzieży specjalistycznej.
Włókno wiskozowe bardzo dobrze sprawdzaj się wykorzystywane do produkcji artykułów gospodarstwa domowego ze względu na swoją zdolność do sorpcji – pochłaniania wilgoci. Dzięki temu idealnie sprawdza się do wytworzenia takich artykułów jak ściereczki do podłogi, kuchenne, ręczniki. Są to produkty tworzone technikami włókninowymi – czyli włókna łączą się ze sobą dzięki siłą szczepliwości oraz mogą być wzmocnione poprzez igłowanie i przeszywanie. Proces igłowania wodnego bądź klasyczny powoduje lepsze wymieszanie się oraz połącznie włókien, a także pocienia runo włókienek (które wyglądem przypomina watę, bądź wkład ocieplający stosowany w kurtkach) powodując ich zagęszczenie.
Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą na wiskozę oraz asortymentem okazjonalnym. W razie jakichkolwiek pytań, prosimy o kontakt.